:: C U T - We got married - ch 14::

posted on 10 Jun 2016 20:24 by kumameaw

We got married

Chapter 14 : เที่ยวด้วยกันครั้งแรก

 

 

--- C U T ---

 

 

 

 

“วันหลังก็ซื้อไซส์ใหญ่สุดมากล่องเดียวก็พอครับ”

 

ในขณะที่เขากำลังตกใจกับความใหญ่..เอ้ย!...ตกใจกับคำพูดของปาร์คชานยอลอยู่นั้น คนตรงหน้าก็เลื่อนใบหน้ามาใกล้ ริมฝีปากของชานยอลแตะลงมาเบาๆ เขาสะดุ้งเล็กน้อยเพราะไม่เคย แต่ก็พยายามไม่ต่อต้านหรือขัดขืน มือทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปดันอกกว้างให้เบรกๆ ไว้หน่อย เพราะชานยอลค่อยๆ ละเลียดริมฝีปากเขาหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

 

“อื้อ..”

จูบเริ่มหนักขึ้น มีเสียงดังมากขึ้น ให้ตายคยองซูเคยดูแต่ในหนังฝรั่งและคิดว่าหนังใส่ซาวด์โอเวอร์ไปแน่ๆ แต่ไม่เลย ของจริงเสียงดูดก็ดัง ฮือออ

“คุณหมอจะไม่เสียใจใช่มั้ยครับ ถ้าผมไม่หยุดอยู่แค่นี้”

“......” 

ไม่มีแรงตอบ แล้วตอนนี้เขานอนแผ่หราอยู่บนเตียงได้ไงวะ!!! เมื่อกี้ยังนั่งหลับตาทำสงครามดูดปากกันอยู่เลย

“ผมไม่อยากฝืนใจ...”

“ต่อเถอะ..ผม...ผมพร้อม” ..ตั้งนานแล้ว  อันนี้คิดในใจไม่กล้าบอกไปหรอก ไม่ทำวันนี้ วันหน้าก็ต้องทำ เพราะคยองซูไม่อยากให้ชานยอลออกไปซื้อกินข้างนอกบ้านไงล่ะ

 

ถัดจากนั้นก็มาคิดว่า เขาไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเลย ปาร์คชานยอลจูบเขาหนักกว่าเดิมอีก ไอ้บ้า อยากด่าก็ด่าไม่ได้ โดนปิดปากอยู่ คยองซูพยายามจะทำตามวิธีในอินเตอร์เน็ตที่ว่า จะผ่อนลมหายใจยังไง ช่วงไหนหายใจเข้า ช่วงไหนหายใจออก แต่เอาเข้าจริงๆ ทฤษฎีพวกนั้นก็ไม่ได้เอามาใช้แม้แต่นิดเดียว จูบของปาร์คชานยอลทำเอาคยองซูลืมหมดสิ้นทุกสิ่งอย่าง

ลืมว่าทำอะไรอยู่

ลืมว่าควรทำยังไงต่อ

ลืมกลั้นเสียงคราง

ลืมตัวลืมใจจูบตอบจนคนบนร่างครางในลำคอด้วยความพอใจ

ลืมห้ามปราม...

ลืมสติสตางค์จนมารู้ตัวอีกทีเสื้อผ้าก็ถูกถอดออกจนหมด....

ปาร์คชานยอล!!!

รู้เลยว่าช่ำชองมาก แต่มันมากไปแล้ว

 

“ทำไมชุดคุณยังอยู่ครบล่ะ..ฮื้อ..อ่ะ..หยุดก่อน”

 

ไม่แฟร์เลย ทำไมเสื้อผ้าของปาร์คชานยอลยังอยู่ครบ ในขณะที่เขาไม่มีอะไรติดตัวเลย คยองซูเบิกตากว้างเมื่อคนบนร่างโน้มลงมาจูบริมฝีปากหนักๆ ไปหนึ่งที ก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเขาแบบไม่สะทกสะท้านอะไร

ปาร์คชานยอลหุ่นดีมาก ต้นแขนเป็นมัด มีกล้ามด้วย แผงอก ซิกส์แพค สายตาของเขามองต่ำลงมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ตรง....

 

“คุณทำมันตื่น”

 

ไม่...ไม่นะ..โดคยองซูไม่ได้ทำ เขาทำตอนไหน เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย

 

“ผมไม่ได้ทำ”

“คุณทำ และคุณต้องรับผิดชอบ”

 

ร่างสูงโถมลงมาหาเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เร่าร้อนกว่าเมื่อครู่ เพราะเนื้อแนบเนื้อ ริมฝีปากแนบริมฝีปาก ปาร์คชานยอลจูบเก่งมา คยองซูยอมรับ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาชื่นชม เรียวลิ้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนดุนดันกับลิ้นของเขาจนคยองซูเริ่มหายใจไม่ทัน ร่างกายที่เกร็งต่อต้านเริ่มอ่อนระทวยกับรสจูบที่ปาร์คชานยอลมอบให้

 

“อือ..” เมื่อขาดอากาศหายใจนานเข้ามือเล็กก็ทุบลงบนหัวไหล่หนา ชานยอลผละริมฝีปากออกเพียงไม่กี่วินาที ร่างสูงก็เริ่มต่อบทเล้าโลมในทันที

เป้าหมายต่อมาคือลำคอและไหปลาร้า ริมฝีปากหยักทั้งกดจูบ ขบเม้ม จนคยองซูนั้นสะดุ้งทุกครั้งที่ริมฝีปากเม้มลงบนผิวเนื้อ ที่น่าอายคือเขาไม่สามารถสะกัดกลั้นเสียงครางได้เลย เพราะชานยอลไม่ได้ใช้แค่ปาก มือทั้งสองข้างก็ทำหน้าที่ช่วยปลุกปั่นอารมณ์ของคยองซูให้โหมกระพือ

 

“อย่าเอามือปิดปากสิครับ”

“....” คยองซูส่ายหน้าไปมา เมื่อกี้ร้องออกไปโคตรดัง อายบ้างได้มั้ยล่ะ

“ผมอยากได้ยินเสียงคุณหมอ..”

“อือ...”  ฮืออออออออออออออออ

พอไม่ยอมเอามือออกจากปาก ปาร์คชานยอลก็รุกจุดยุทธศาสตร์อีกจุดบนร่างกายเขาทันที บ้าที่สุด! บ้าที่สุด!! ทำไมเขาต้องมาแต่งงานกับผู้ชายที่ช่ำชองเรื่องแบบนี้ด้วยเนี่ย ที่แบคเคยบอกไว้ว่า ปาร์คชานยอลน่ะ เสือ สิงห์ กระทิง แรด ดีๆ นี่เอง วันนี้โดคยองซูได้ประจักษ์แล้ว

 

“...”

“อ๊ะ!...”

ลิ้นร้อนไล้วนบนยอดอก สลับกับริมฝีปากที่ดูดดุนหน้าอกเขาจนมีเสียงดัง ยิ่งลิ้นตวัดไล้เลียเร็วมากขึ้น โดคยองซูก็ยิ่งร้องเสียงดังมากขึ้น บางครั้งร่างก็สะดุ้งเผลอแอ่นอกขึ้นหาอีกคนอย่างน่าอับอาย

ไม่ชิน..

ไม่เคย...

และไม่คิดว่าจะมีวันนี้ด้วย..!!

 

“อื้ออ..อา..”

เสียงครางอันน่าอับอายยังคงดังอย่างต่อเนื่อง มือเรียวที่ไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหนยกขึ้นมาขยุ้มศีรษะของคนบนร่างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีรวนขึ้นมา

“ฮึ่ก..”

ใบหน้าคมละจากยอดอกทั้งสองข้าง ริมฝีปากกับลิ้นยังคงทำหน้าที่ได้ดี ไล้ลงต่ำจนถึงหน้าท้อง คยองซูสะดุ้งแรงกว่าเดิมเมื่อเรียวลิ้นหยอกล้อตรงสะดือ ส่วนมือซ้ายของชานยอลก็ยึดสะโพกเขาเอาไว้ มือขวาก็เลื่อนลงไปสัมผัส.....

 

“เดี๋ยว!...ตรงนั้น...”

 

คยองซูใช้ศอกทั้งสองข้างยันกับเตียงนอน มองคนที่กำลังกระตุกยิ้มให้ด้วยแววตาคาดโทษ ปาร์คชานยอลไม่พูดอะไรสักคำ ไอ้แววตาซื่อๆ หงอๆ เกรงกลัวเขาหายไปไหนหมดแล้ว ตอนนี้มีแต่แววตาเจ้าเล่ห์ส่งมาให้ ร่างสูงยักคิ้วให้หนึ่งทีก่อนจะก้มหน้าใช้ปากกับส่วนกลางลำตัวของเขา

คยองซูดิ้นพล่านแต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงมือและแรงแขนของคนที่เป็นสามียึดสะโพกเอาไว้ได้ หนำซ้ำ เขาก็หมดแรงไปดื้อๆเมื่ออีกฝ่ายช่างช่ำซองเสียเหลือเกิน ที่น่าอายไปกว่าเสียงครางก็เผลอไปแอ่นสะโพกเข้าหาเนี่ยแหละ โดคยองซูอยากจะมุดตัวลงไปในเตียงนอนให้มันรู้แล้วรู้รอด

 

“ไม่ไหวแล้ว..ฮึ่ก...อื้อ..”

 

เขารู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกแบบไหน เรียวขาชันขึ้นสูงปลายเท้าจิกลงบนเตียงนอน เมื่อได้ยินเสียงเขาครางเครือไปแบบนั้น ปาร์คชานยอลยิ่งเอาใหญ่ มือที่จะผลักจะห้ามแต่พอถึงจังหวะที่อีกคนตวัดลิ้นไปมาบนส่วนปลายคยองซูกลับขยุ้มศีรษะอีกคนแทน

 

“อ๊ะ..ฮ...อา..”

 

เรียบร้อยโรงเรียนปาร์คชานยอล..

 

เรียวขาสั่นพั่บๆ หนีบเข้าหากัน คยองซูไม่ใช่คนเจนโลกเหมือนอีกคนที่จะนอนแหกขาเป็นรูปตัว M แบบไม่รู้สึกอะไร พอแล้วได้มั้ย ไม่อยากทำแล้ว ไม่น่าเลย ไม่น่าอ่อยเอาไว้เลย

ไม่ทำต่อแล้ว จะกลับบ้าน

 

“ท่ะ...ทำอะไร”

หวีดเสียงห้ามแทบไม่ทันเมื่ออีกคนยกขาซ้ายเขาขึ้นพาดบ่า ใช้เจลหล่อลื่นที่เขาซื้อมาบีบลงปลายนิ้ว ก่อนจะ....

“เจ็บ..! ฮื้อ...!!”

นิ้วเรียวค่อยๆ ชำแรกเข้ามาในร่าง คยองซูผู้ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ในทางปฏิบัติมาก่อนได้แต่บิดตัวหนี แต่ท่าทางตอนนี้คนตัวสูงกลับเป็นต่อ

“อย่าเกร็งสิครับ ยิ่งเกร็ง ก็ยิ่งเจ็บนะ”

“มาเป็นผมดูมั้ยล่ะ!!..อ่ะ..โอ้ย...” 

ฮืออออออออออออออออออออออ

ชานยอลก็อยากจะสวนกลับไปบ้างว่า มาลองเป็นเขาดูไหม ต้องใช้ความพยายามแค่ไหนที่ต้องไ,jทำอะไรเอาแต่ใจ มาอยู่จุดที่เขาอยู่ มามองคนตัวเล็กนอนแผ่หราอยู่ใต้ร่าง ใบหน้าหวานชื้นเหงื่อ กลีบปากรูปหัวใจเผยออ้าสูดอากาศเข้าปอดสลับกับกัดริมฝีปาก เสียงครางเครือส่งออกมาเป็นระยะๆ ดวงตาปรือปรอยออดอ้อนให้เขาปราณีนั่นอีก

นี่ก็ปราณีจนสุดๆ แล้วครับทูนหัว ถ้าไม่ติดว่ารักนักรักหนา อยากค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ปาร์คชานยอลจะไม่อดทนจนถึงขนาดนี้หรอก

ไหนจะช่องทางคับแคบที่ตอดรัดนิ้วของเขาในตอนนี้อีก ชานยอลกำลังจินตนาการว่าถ้าแทนที่ด้วยความเป็นชายของเขามันจะรู้สึกดีแค่ไหนกันนะ

 

“อ๊ะ...ตรงนั้น...”

“ตรงนี้เหรอครับ”

“ปาร์คชานยอล!..อื้อ..อย่าแกล้งนะ!”

 

ชานยอลไม่สนใจคำต่อว่า นิ้วเรียวยังคงกลั่นแกล้งกดลงไปยังจุดเดิมๆ เรีกเสียงครางปนเสียงต่อว่าให้รื่นหู ก่อนหน้านี้คำสั่งของคุณภรรยาศักดิ์สิทธิ์มากก็จริง พูดอะไรบอกอะไรชานยอลก็ยอมไปหมด แต่ไม่ใช่วันนี้ และไม่ใช่บนเตียงนี่

 

“คุณนั่นแหละแกล้งผม”

“ชานยอล...อื้อ..หยุดเถอะ”

“คุณกำลังทำให้ผมคลั่งนะ คยองซู”

“ไม่ได้ทำ..ฮึ่ก..อือ”

 

นี่แหละที่ชานยอลกำลังคลั่ง ทำไมคุณหมอโหมดนี้ถึงได้น่ารังแกแบบนี้นะ รู้อย่างนี้ไม่ปล่อยให้รอดมาจนถึงสามเดือนหรอก

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มคุ้นชิน เขาก็เพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปอีก เจลหล่อลื่นเควายที่คุณหมอพกมาช่วยได้มากจริงๆ ตอนแรกชานยอลยังกังวลอยู่เลยว่าจะทำยังไงดีที่จะให้คุณหมอไม่เจ็บ

ใบหน้าหวานชื้นเหงื่อสะบัดขึ้นหวีดครางเมื่อนิ้วทั้งสามถูกถอนออกไปอย่างรวดเร็ว

คยองซูมองการกระทำของร่างสูงที่เอี้ยวไปหยิบถุงยางอนามัยไซส์ใหญ่สุดกล่องนั้นขึ้นมา กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก เมื่อเห็นกับตาแล้วว่า ปาร์คชานยอลควรใช้ถุงยางไซส์ใหญ่สุดจริงๆ เลยล่ะ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น...

 

“คุณ...คุณตรวจเลือดแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ครับ และผมก็ไม่ได้เป็นอะไร”

“ถ้างั้น....”

“.....?”

ชานยอลมองคนที่ลุกขึ้นมานั่งชันขาเข้าหาเขาด้วยความงุนงง คุณหมอหน้าแดงตัวแดงด้วยแรงอารมณ์ก็จริง แต่ตอนนี้เหมือนจะมีความขวยเขินอะไรบางอย่างแทรกขั้นมาด้วย แก้มแดงขึ้นกว่าเก่า ดวงตากลมก็เสหลบไปมองประตูหน้าต่างไปนู่น

แต่ประโยคถัดมาก็ทำเอาปาร์คชานยอลแทบสำลักความสุข

 

“ไม่ต้องใส่ก็ได้...ผม..ผมอยากสัมผัสตัวตนจริงๆ ของคุณ”

“.............”

“ฮือ..อย่ายิ้มแบบนั้นนะ!”

“น่ารักเกินไปแล้ว คยองซู”

 

และแล้วถุงยางอนามัยกล่องนั้นถูกโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ชานยอลโถมกายเข้าหาคนตัวเล็ก มอบจูบแสนหวานให้แก่คุณหมอที่พูดจาถูกอกถูกใจ ทำไมเขาจะไม่อยากสัมผัสตัวตนของคุณหมอกันล่ะ แต่เห็นว่าซื้อมาเยอะ ไอ้เราก็นึกว่าอยากให้ใช้ ถ้าไม่อยากให้ใช้ก็เข้าทางปาร์คชานยอลคนนี้แล้ว

ร่างเล็กเอามือดันอีกคนไว้เมื่อถูกแยกขาทั้งสองข้างออกกว้างกว่าเดิม ข้อเข่าถูกช้อนด้วยลำแขนแกร่ง สะโพกถูกยกขึ้นมาจนลอยเหนือผิวเตียง คุณหมอตัวเล็กอยากจะร้องไห้หนักๆ ก็วันนี้ คือสภาพตอนนี้ของเขาเหมือนกับกบที่นอนแผ่หราบนถาดทดลองในวิชาชีวะวิทยา คือเป็นหมอผ่าตัดไง เคยผ่าตัดกบมาก่อน ก็นะ... แบบนี้เลย ตอนที่จับคุณกบนอนหงายก่อนลงมีดอ่ะ เหมือนสภาพของคยองซูตอนนี้เลย ฮือออออออ น่าอายที่สุด

 

“อ่ะ...อ...เจ็บ..”

คนตัวสูงกว่ามองร่างเล็กที่บิดเร่าอยู่ใต้ร่าง น้ำตาเกลือกกลิ้งออกจากดวงตา อยากดึงดันเอาแต่ใจให้มากกว่านี้ แต่เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้

“คยองซู..อย่าเกร็งสิครับ”

“เจ็บ..”

ชานยอลยังไม่ได้โถมเข้าไปจนสุดเพราะกลัวร่างเล็กจะรับไม่ไหว โน้มตัวลงไปเล้าโลมตรงยอดอกทั้งสองข้างเพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย เมื่อคนใต้ร่างเริ่มหายใจเป็นปกติแล้วเขาจึงค่อยๆ ขยับกายเข้าไป

“คุณ..เจ็บนะ..อ๊ะ..”

“เรียกชื่อผมดีๆ สิครับ แล้วจะทำเบาๆ”

กำปั้นน้อยๆ ฟาดลงบนต้นแขนแรงๆ ไปหนึ่งครั้ง แต่ชานยอลไม่สนใจ บอกแล้ว ถ้าอยู่บนเตียง เขาไม่ใช่พ่อบ้านใจกล้าที่จะยอมทำตามคำสั่ง คืนนี้เขาคือคนคุมเกม

“อ๊ะ!!”

สะโพกสวนเข้าไปเต็มแรงเพื่อบีบบังคับคนตัวเล็กกลายๆ ว่าให้ครางชื่อเขาเพราะๆ ให้ชื่นใจสักครั้ง เมื่อคนตัวเล็กยังปากแข็ง เขาจึงขยับเข้าออกหนักน่วงเป็นจังหวะเนิบนาบ ทำเอาคนใต้ร่างร้องครางด้วยความเสียวซ่านปนความทรมาน

“หืม?”

“ช..ชานยอล...อือ..อ..พี่ชานยอล”

“เด็กดี”

 

เมื่อได้รับความพอใจ ปาร์คชานยอลโน้มใบหน้าลงไปจูบขมับซ้ายและริมฝีปากอิ่ม ก่อนเริ่มขยับร่างกายด้วยความเร่าร้อน คืนนี้เขาจะสอนให้คยองซูรู้ว่าการมี Sex ด้วยความรักมันดียังไง

ชานยอลกำลังทำให้โดคยองซูได้รับรสชาติชีวิตแบบใหม่ที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ต้องเป็นฝ่ายถูกกระทำนอนครวญครางอยู่ใต้ร่างสูงที่คอยจะหาโอกาสรังแกกันอยู่เรื่อย

 

การรังแกสไตล์ปาร์คชานยอลน่ะเหรอ ก็อย่างเช่น...

 

“อ๊ะ...ตรงนั้น”

สามีของคยองซูก็กระแทกกระทั้นสะโพกใส่ตรงนั้นจนเขาเสียวซ่านไปทั้งตัว

 

และ..

 

“อื้อ..ไม่เอาแล้ว”

ท่าธรรมดาก็คงจะไม่ถึงใจพ่อบ้านของเขา ตอนนี้คยองซูถึงได้ถูกจับพลิกไปซ้ายไปขวา หันหลังหนันหน้าเป็นว่าเล่น

 

ยังมีอีก..

 

“อ๊า...ไม่ไหวแล้ว ชานยอล..ฮึ่ก!”

อันนี้หนักสุด เขากำลังจะถึงสวรรค์อยู่มะรอมมะร่อ ปาร์คชานยอลก็แกล้งเขาด้วยการหยุดเสียดื้อๆ ฮืออออ ไอ้คนขี้แกล้ง

 

“ไหนอ้อนให้ชื่นใจหน่อยซิ”

ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้ ได้คืบจะเอาศอก

“ฮื้อ...ขยับ..สิ”

“ไม่เพราะเลย”

“พี่ชานยอล..ไม่ไหวแล้ว..”

และเหมือนสามีของคยองซูจะพออกพอใจที่เขาเรียกเจ้าตัวว่าพี่ชานยอลเสียเหลือเกิน ถึงได้สานต่อจังหวะรัก กระแทกกระทั้นเข้ามารัวเร็วจนตัวเขาโยกคลอนไปตามคนด้านบน ปาร์คชานยอลก็เหมือนจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เขามองร่างกำยำที่ชื้นเหงื่อ ไล่ขึ้นไปถึงใบหน้าหล่อเหลา แววตามองสบกันด้วยความรักใคร่ เสียงครึ้มครางในลำคอของร่างสูงบ่งบอกได้ดีว่ากำลังพอใจและมีความสุขไม่ต่างกันเลย

“คยองซู..อา”

“อ๊ะ..พี่ชาน..ย..อ่ะ..อา..”

เสียงครางแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจแข่งกันในห้องนอนของรีสอร์ทติดทะเล ความอุ่นร้อนที่พวยพุ่งเข้ามาในร่างและความใหญ่โตยังคงคับแน่น ร่างสูงยังไม่ยอมถอนกายออกไปไหน หน้าท้องของชานยอลก็เลอะไปหมดเพราะเขาก็ปลดปล่อยเป็นครั้งที่สอง

รู้สึกเจ็บด้วย ปวดด้วย เหนื่อยด้วย เสียวด้วย โดคยองซูกำลังจะสำลักความสุขตาย

“ออกไปก่อนครับ”

“หืม?”

“ผมอึดอัด...อ๊ะ!!”

 

ไม่เพียงไม่ฟังกัน

ปาร์คชานยอลเหมือนจะไม่หยุดอยู่แค่ยกเดียว...

 

ไม่นะ..

 

“พี่ชานยอล ไม่ไหวแล้ว” เมื่อสั่งไม่ได้ก็เลยลองอ้อนดู แต่กลายเป็นว่า ยิ่งอ้อน ไอ้คนเจ้าเล่ห์ก็ยิ่งชอบใจ

“นอนเฉยๆ ก็ได้ พี่ทำเอง”

“ไม่!...อ๊ะ...”

 

และแล้วปาร์คชานยอลก็ปฏิบัติการพาคนรักดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ไปแทบตลอดคืน..

 

.

.

.

 

 

*มีต่อในเด็กดีนะฮะ*